Rośliny lecznicze

Rośliny nas ocalą!

Czas czytania: 7 minuty

Rośliny nas ocalą, czyli 15 roślin leczniczych zdolnych puścić z torbami koncerny farmaceutyczne

Do wpisu na temat 15 roślin leczniczych, zainspirowała mnie książka autorstwa Miriam Borovich pt.: Rośliny nas ocalą. Tych, którzy książki nie czytali, gorąco zachęcam do lektury. Natomiast tych, którzy chcą szybko zapoznać się z 15 roślinami opisanymi w książce Rośliny nas ocalą, zapraszam do poniższego wpisu: Rośliny lecznicze.


Mięta

Główną zaletą mięty jest jej zbawienny wpływ na wszelkiego rodzaju podrażnienia układu pokarmowego. Działa rozkurczająco na mięśnie gładkie przewodu pokarmowego, zmniejszając przy tym ból. Dodatkowo jest niezastąpiona również w leczeniu problemów trawiennych, takich jak zaparcia oraz wzdęcia. Dzięki zawartości mentolu, który jest w liściach mięty, ogranicza wydzielanie żółci.

Mięta nie tylko odświeża oddech, ale jest również źródłem witamin: A, C, B1, B9 (kwas foliowy) oraz minerałów: magnezu, manganu, potasu, miedzi, żelaza, cynku, fosforu oraz selenu. Warto wiedzieć, że mięta pieprzowa zawiera największą ilość przeciwutleniaczy z powszechnie dostępnych roślin.


Lukrecja

Lukrecja (Glycyrrhiza gabra) cieszy się dużą popularnością szczególnie w dalekiej Azji. Co więcej jej walory zdrowotne oraz smakowe były dobrze znane już starożytnym Chińczykom. W XVII wieku roślinie przypisywano działanie wykrztuśne oraz stosowano ją do leczenia dolegliwości żołądka, nerek, pęcherza moczowego oraz wątroby. Natomiast glicyryzyna zawarta w korzeniu lukrecji wiąże wodę w naszym organizmie, dzięki temu nawilża nasze komórki.

Korzeń lukrecji wykazuje również działanie antyalergiczne, antyoksydacyjne, przeciwłojotokowe oraz antyobrzękowe. Dodatkowo  łagodzi stany zapalne i stymuluje system odpornościowy organizmu. Tak dzięki związkom, które ukryte są w kłączu lukrecji. Z kolei ta część lukrecji zawiera m.in.: kwasy glicyryzynowe i glicyretynowe, pektyny, flawonoidy, saponiny, izoflawny oraz wiele minerałów.

Warto wiedzieć, że preparaty z wyciągiem z lukrecji na przykład: herbatki ziołowe lub suplementy diety w formie pastylek, stosuje się jako wsparcie podczas leczenia wrzodów żołądka, próchnicy, łuszczycy, zapalenia wątroby, choroby Simmonds’a, ataków agresji, zaniku kory nadnerczy oraz stwardnienia rozsianego. Substancje zawarte w korzeniu lukrecji wzmacniają układ trawienny i poprawiają metabolizm.

Co ciekawe,w dalekowschodnich kulturach lukrecja wykorzystywana była i jest jako sprawdzony afrodyzjak.


Kocanka włoska

Kocanka włoska (Helichrysum italicum) jest bardzo przydatna zarówno w kuchni jak i w dbaniu o zdrowie. Liście kocanki włoskiej mają dość silny, ziołowy zapach, który przypomina przyprawę curry. Dlatego też, nazywa się ją czasami „curry plant”.

Kocanka włoska ma wiele właściwości leczniczych. Przez wieki wykorzystywano jej właściwości do łagodzenia infekcji gardła, kaszlu oraz zmniejszania gorączki. Co więcej, z pomocą naparu i okładów z kwiatów kocanki leczono  infekcje dróg moczowych, bóle mięśni oraz stawów, a nawet schorzenia wątroby, reakcje alergiczne czy astmę.

Obecnie zaleca się picie naparu z kocanki włoskiej w celu wsparcia układu odpornościowego oraz na bóle żołądka. Natomiast w stanach astmatycznych oraz podczas infekcji inhalacje z naparu kocanki włoskiej są bardzo pomocne.

Okłady z kocanki włoskiej działają również pomocniczo przy opuchliznach oraz stłuczeniach. Zawarte w tej roślinie substancje przyspieszają gojenie tkanek oraz wchłanianie się krwiaków.


Babka płesznik

Babka płesznik nazywana jest również babką śródziemnomorską. Nasiona tej rośliny to doskonały środek na biegunki oraz zaparcia. Co więcej, babkę płesznik stosuje się do niwelowania bolesnych dolegliwości związanych z chorobą wrzodową, hemoroidami, oraz z zespołem jelita drażliwego.

Babka płesznika wspomaga proces odchudzania, ponieważ zmniejsza ona uczucie głodu, ogranicza wchłanianie tłuszczów oraz przyspiesza procesy przemiany materii. Roślina ta pomaga również poprawić wygląd skóry w przypadku: atopowego zapalenia skóry, łuszczycy i trądzika różowatego.

Babka śródziemnomorska pomaga również obniżyć poziom złego cholesterolu LDL, a co za tym idzie podwyższa poziomu dobrego cholesterolu HDL. Pomaga również obniżyć poziomu cukru we krwi. Okłady z tej rośliny mają również właściwości odżywcze oraz nawilżające.


Kurkuma

Kurkuma bardzo często nazywana jest kuzynką imbiru, również ze względu na swój ostry smak. Kurkumę otrzymuje się z korzenia ostryżu, czyli rośliny z rodziny imbirowatych. Zdecydowanie kurkumę znamy jako składnik nadający kolor posiłkom, jednak wykazuje ona również wiele właściwości prozdrowotnych.

Podstawowym składnikiem kurkumy jest kurkumina, która nadaje pikantny smak oraz żółty kolor przyprawie. Kurkumina pobudza pracę neuronów, wspierając przy tym pracę mózgu. Wykazuje ona również działanie przeciwzapalne. Niestety, kurkumina jest bardzo słabo wchłaniana w naszym organizmie. Żeby poczuć efekty stosowania preparatów z kurkumą, należy spożywać piperynę, która powoduje zwiększenie wchłaniania kurkuminy do krwiobiegu o aż 2000 %.

Warto wiedzieć, że suszone oraz zmielone kłącze kurkumy zawiera witaminy z grupy B. Jest to: tiamina, niacyna, ryboflawina, kwas foliowy oraz witamina B6. Dodając kurkumę do potraw, dostarczamy naszemu organizmowi witaminy E oraz K. Natomiast składniki mineralne, które znajdziemy w składzie kurkumy to: wapń, żelazo, potas, magnez, fosfor, sód oraz cynk. Obecnie największymi producentami kurkumy są kraje azjatyckie, w tym Indie.


Dziurawiec

Dziurawiec zwyczajny (Hypericum perforatum L.), nazywany jest również zielem świętojańskim lub zielem Świętego Jana, który porasta łąki, polany oraz skraje lasów.

Warto wiedzieć, że roślina ta była stosowna już w starożytności, uważano wówczas, że posiada ona magiczne właściwości. Na przestrzeni lat dziurawiec stosowano w przypadkach ran, wrzodów, oparzeń, schorzeń układu oddechowego oraz moczowego i problemów z układem trawiennym. Zauważono również, że dziurawiec wykazuje właściwości kojące nerwy oraz uspokajające. Do dziś w ziołolecznictwie używa się młodych pędów rośliny, jego kwiatów oraz susz, który wykorzystywany jest do zaparzania.

Ziele świętojańskie można stosować również w schorzeniach dróg żółciowych oraz żołądka, w tym w stanach zapalnych błony śluzowej jelit oraz żołądka. Dodatkowo można stosować go przy zmniejszonym wydzielaniu soków trawiennych, braku apetytu, bólach brzucha, biegunce oraz wzdęciach. Działa on wówczas rozkurczowo na mięśnie gładkie znajdujące się w przewodzie pokarmowym człowieka.

Warto wiedzieć, że wyciąg z dziurawca stosuje się podczas leczenia zaniku pigmentu skóry, czyli bielactwa.


Głóg

Głóg znalazł zastosowanie już w medycynie ludowej. Współcześnie jest bardzo popularny w lecznictwie, wykorzystuje się owoce, kwiaty oraz liście.

Wykorzystanie głogu w celach leczniczych jest możliwe dzięki jego składowi chemicznemu. Posiada on wiele składników mineralnych oraz innych związków chemicznych, szczególnie w owocach oraz kwiatach głogu. Głóg to bardzo bogate źródło wielu mikroelementów na przykład: potasu, sodu,wapnia, magnezu oraz fosforu. Jest to również roślina, która dostarcza całkiem spore dawki witaminy C.

Głóg działa również przeciwbakteryjnie. Zabija on m.in. gronkowce oraz paciorkowce i przeciwgrzybiczo. Kwiat głogu działa pozytywne na naczynia krwionośne mózgu.


Kozłek lekarski

Kozłek lekarski (Valeriana officinalis) to bardzo często stosowane zioło na sen oraz uspokojenie. Roślina ta znalazła zastosowanie także jako środek na: bolesny okres oraz dolegliwości żołądkowe, ponieważ ma działanie rozkurczowe.

Kozłek lekarski, powszechnie znany jako waleriana, to zioło, którego kłącza oraz i korzeń, od lat są wykorzystywane zarówno w medycynie ludowej oraz konwencjonalnej. Zioło to wykazuje działanie uspokajające, dlatego znalazło zastosowanie jako środek „uspokajający” nasz organizm w stanach delikatnego napięcia nerwowego oraz przy trudnościach z zasypianiem na tle nerwowym.

Co ciekawe, kozłek lekarski ma również właściwości lecznicze. Są to m.in. właściwości rozkurczające, dzięki temu można go stosować w dolegliwościach żołądkowych i podczas bolesnego okresu.


Żeń-szeń

Żeń szeń jest rośliną znaną już od ponad 4000 lat! Początkowo był wykorzystywany w medycynie naturalnej na Dalekim Wschodzie. W medycynie obecnie najczęściej wykorzystuje się jego korzeń. Jednak najcenniejszą odmianą żeń-szenia jest ta, która ma korzeń w kolorze białym.

Żeń-szeń ma w swoim składzie około 200 substancji aktywnych. Dodatkowo w korzeniu żeń-szenia spotyka się wiele witamin oraz składników mineralnych. Roślina ta chroni nasz organizm przed osteoporozą, obniża poziom cholesterolu, ma właściwości przeciwcukrzycowe i przeciwnowotworowe. Co więcej, żeń-szeń pobudza układ odpornościowy do działania, chroniąc go przed drobnoustrojami oraz wirusami. Jest to również zioło, które wpływa na ludzki ośrodkowy układ nerwowy, poprawiając zdolności zapamiętywania oraz koncentracji.


Czosnek

Warto wiedzieć, że w jednym małym ząbku czosnku znajduje się mnóstwo substancji leczniczych, takich jak: związki flawonoidowe, cukry, aminokwasy, saponiny, związki śluzowe, witaminy: C, B1, B2, PP, prowitamina A,  sole mineralne (potasu, wapnia i magnezu) oraz rzadkie mikroelementy: kobalt, chrom oraz nikiel. Zdecydowanie najważniejszym składnikiem czosnku są jego olejki eteryczne, które zawierają siarczki oraz allicynę, która ma tak mocny zapach. Najzdrowszą postacią czosnku jest czosnek surowy. Jednak jego specyficzny zapach powoduje, że jest niezbyt chętnie spożywany na co dzień. Obecnie na rynku jest wiele preparatów, które oferują czosnek bezwonny.

 Udowodniono, że czosnek skutecznie wspiera leczenie infekcji wirusowych układu oddechowego!  Dlatego też, czosnek powinien być stałym elementem naszej diety w okresie jesienno-zimowym.


Aloes zwyczajny

Właściwości lecznicze aloesu zwyczajnego znane są od dawana. Aloes pomaga w następujących dolegliwościach: brodawki, potówki, grzybica stóp, egzema, oparzenia słoneczne, pęcherze, łuszczyca, półpasiec, trądzik, suchość skóry, trudno gojące się rany, przebarwienia skórne oraz zmarszczki oraz suche włosy.

Jednak zdecydowanie największym źródłem zdrowotnych związków leczniczych jest samo miąższ z aloesu. To właśnie on jest najcenniejszym składnikiem, na którego bazie powstają produkty lecznicze, kosmetyki lecznicze, soki z aloesu oraz kremy aloesowy oraz wszechstronny żel aloesowy.


Rośliny lecznicze – Pokrzywa

Pokrzywa ma wiele leczniczych właściwości. Między innymi są to właściwości wzmacniające organizm, dlatego warto pić herbatkę z pokrzywy jesienią oraz zimą, kiedy to atakują chorobotwórcze wirusy i bakterie. Pokrzywa wzmacnia organizm podczas wiosennego przesilenia.

Roślina ta wykazuje również właściwości moczopędne, dlatego picie naparu polecane jest osobom cierpiącym na kamicę nerkową lub osobom borykającym się z zatrzymaniem wody w organizmie. Może się również ona przydać, gdy czujemy, że nasze ciało jest opuchnięte i ociężałe.

Pokrzywa pozytywnie oddziałuje również na włosy oraz paznokcie, dzięki wysokim zawartościom witamin: B1, C, E, K oraz fosforu, manganu, krzemu i wapnia. Herbatkę z pokrzywy zaleca się na problemy skórne, w tym na trądzik, który ma podłoże bakteryjne. Do tego pokrzywa wspomaga działanie wątroby, żołądka oraz trzustki, których zaburzona praca, negatywnie wpływa na stan skóry. Herbatkę z pokrzywy można pić także na problemy z układem trawiennym, przy nieżycie jelit czy żołądka i przy biegunkach.


Mniszek pospolity

Mniszek pospolity lub mniszek lekarski to powszechnie występujący chwast. Jednak jest on znany od dawna w medycynie ludowej oraz jest wykorzystywany do zapobiegania różnych dolegliwości. Idealnie nadaje się na syrop oraz miód. Ma delikatną, złocistą barwę i doskonały smak. Co więcej, mniszek wykazuje wiele cennych dla zdrowia właściwości. Mniszek działa przeciwcukrzycowo, pomaga w dolegliwościach skórnych, żołądkowych, moczopędnie, poprawia odporność. Co więcej, zwolennicy mniszka dowodzą, że wykazuje ona pewne działanie antynowotworowe.

Najwięcej wartości dla naszego zdrowia mają korzeń, ziele oraz kwiaty. Jednak właściwie każdą jego część można wykorzystać w leczeniu oraz zapobieganiu dolegliwościom.

Dodatkowo syrop z mniszka lekarskiego może być pozyskiwany z kwiatów, łodygi oraz z korzenia. Wykazuje on wówczas działanie przeciwkaszlowe, oczyszczające a także przeciwmiażdżycowe.


Lawenda

Lawenda to nie tylko niesamowity zapach. Kwiaty lawendy skrywają w sobie najbardziej pożądane składniki. Jest w nich wyjątkowo duża ilość garbników, bo aż 12 %, triterpeny, antocyjany, kumaryny, fitosterole, kwasy organiczne oraz sole mineralne.

Co więcej, substancje występujące w kwiatach oraz liściach lawendy są pomocne przy różnych dolegliwościach z układem trawiennym. Pobudzają wydzielanie soków żołądkowych oraz żółci, przyśpieszają trawienie, łagodzą wzdęcia i kolki oraz przyśpieszają ruchy perystaltyczne jelit. Pomagają również w leczeniu zaparć oraz dolegliwości spowodowanych niestrawnością.

Związki aromatyczne, zawarte w olejku lawendowym, wpływają łagodząco na nasz układ nerwowy. Zapach olejku uspokaja, łagodzi skutki stresu emocjonalnego oraz napięcia nerwowego, a przy tym ułatwia zasypianie. Ususzone kwiaty oraz liście lawendy warto włożyć do materiałowego woreczka oraz trzymać przy poduszce, pomogą wówczas przespać noc. Dodatkowo w przypadku znużenia i zmęczenia, zapach lawendy pobudza naszą aktywność umysłową.

W ciężkich sytuacjach nerwowych warto, spryskać skórę wodą toaletową na bazie lawendy, zapalić kominek aromaterapeutyczny z lawendą albo wziąć kąpiel z dodatkiem olejku lawendowego.

Napary z kwiatów lawendy, działają z kolei rozluźniająco na mięśnie. Łagodzą np. bóle brzucha i bóle miesiączkowe.


Miłorząb dwuklapowy

Ginkgo biloba, Miłorząb japoński lub Miłorząb dwuklapowy to kilka nazw tej samej rośliny. Substancje czynne zawarte w liściach Ginkgo biloba są zdecydowanie unikatowe. Najważniejsze z nich to flawonoidy oraz terpeny. Co ważne, wyciąg z miłorzębu japońskiego zalecany jest w leczeniu różnych objawów demencji, niewydolności mózgu, zaburzeń neurosensorycznych ( takich jak zawroty głowy, szum w uszach) oraz w leczeniu chorób obwodowego zamykania się tętnic.

Dzięki obecności flawonoidów w Ginkgo biloba, czyli tak zwanych wymiataczy wolnych rodników, wyciąg przeciwdziała rodnikom hydroksylowym oraz anionom nadtlenkowym, które są przyczyną raka, starzenia się skóry oraz wielu innych zmian chorobowych.

Dodatkowo w przypadku arytmii poniedokrwiennej, ekstrakt z miłorzębu dwuklapowego wykazuje działanie anty-arytmiczne. Chroni nasz organizm przed utleniającym uszkodzeniem przepływu tętniczego.

Zaobserwowano także, że wyciąg z liści miłorzębu, znacząco poprawia funkcje seksualne poprzez zwiększenie przepływu krwi w genitaliach (zaburzenia popędu płciowego, orgazmu oraz erekcji).


Oczywiście powyższe informacje dotyczące właściwości każdej z roślin leczniczych należy skonsultować z lekarzem.  Lekarz doradzi czy nie mamy przeciwwskazań do stosowania powyższych roślin.

Lista ta powstała na podstawie roślin leczniczych wskazanych w książce autorstwa Miriam Borovich, pt.: Rośliny nas ocalą. 15 roślin leczniczych zdolnych puścić z torbami koncerny farmaceutyczne.

Jest to książka z gatunku tych, które warto mieć na stałe pod ręką w swojej domowej biblioteczce.

Please follow and like us:

8 komentarzy

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *